۱۱۹ مطلب
ثورنبرری خود چند پرسش مطرح میکند: «چه زمانی کنگره باید با جنگ موافقت کند؟ چه زمانی "دفاع از خود" است؟ آیا کنگره باید اجازه دهد نیروهای نظامی آمریکایی نفتکشها را در تنگه هرمز اسکورت کنند؟ در مورد سرنگون کردن پهپاد یک کشور دیگر چطور؟ در مورد حملات سایبری چطور؟»
ورود به جنگ با ایران مساله کوچکی نیست. حمله به ایران میتواند یک کابوس پرهزینه و طولانی مدت از لحاظ جانی و مالی باشد. تولسی گابارد، نامزد دمکرات انتخابات ریاست جمهوری اینظور پیشگویی کرده است که «جنگ عراق در مقایسه با جنگ با ایران مثل "آب خوردن"خواهد بود».
اکنون چه باید کرد؟ به نظر بنده ایران باید صریح و روشن اعلام کند که بدون انجام تعهدات طرف مقابل در برجام، حاضر به ایفای تعهدات برجامیاش نیست. تنها راه مذاکره نیز گفتگو در همان قالب ۱+۵ است، به شرطی که همه طرفهای مذاکره ابتدا به تعهدات خود ملتزم باشند.
بولتون که پیش از پیوستن به کاخ سفید آشکارا خواستار تغییر رژیم در ایران بوده، به شدت درباره ارزش مذاکرات با دشمنان ابراز تردید کرده بود. در حالی که پامپئو به شدت در حال کار کردن درباره پیشبرد رویکرد سیاست خارجی رئیس جمهوری است، اما بولتون تلاش میکند که این سیاست را در خلاف جهت خواسته رئیس جمهور شکل دهد.
«شما به جایی در جهان نگاه میکنید که در آن مرزها اهمیت کمی دارند. جایی که هیچ مذاکره جدی وجود ندارد. جایی که کشورها از درون فرومیپاشند و اگر شما درباره این بخش از جهان نگران نیستید، شما متوجه ماجرا نیستید؛ و آنچه هم در آنجا اتفاق میافتد در آنجا باقی نمیماند. آنجا لاس وگاس نیست.»
جان بولتون برای نخستین بار در زندگی کاری خود در جنگطلبانهترین سیاست خارجی واشنگتن رسما خارج از جعبه بوروکراتیک قرار دارد.
در شرایطی که برخی رسانه ها از جنبه های مثبت رسیدن به توافق هسته ای سخن می گویند برخی بر اهمیت مقابله با ایران به بهانه تلاش دولت جمهوری اسلامی به دستیابی به سلاح های هسته ای تاکید می ورزند.
یادداشت نویس فارین پالیسی در این نوشتار سقوط دولت بشار اسد، عدم جنگ با ایران و احیای اقتصاد جهانی را پیش بینی کرده است.
