منچستریونایتد ۱-۲ لیدز؛ چه وقت شکست خوردن بود!

هواداران لیدز یونایتد با طعنه خطاب به میزبان خود شعار می‌دادند:«یونایتد برگشته!» اما این جمله می‌توانست درباره خودشان هم صدق کند. لیدز پس از سال ۱۹۸۷ برای نخستین‌بار به نیمه‌نهایی جام حذفی رسیده و حالا یک طلسم دیگر از دهه ۸۰ میلادی را هم شکسته است: پیروزی در لیگ مقابل منچستریونایتد در خانه این تیم. آخرین بار لیدز در سال ۱۹۸۱ با سه امتیاز از زمین یونایتد خارج شد.

لیدز که با حمایت پرشور هوادارانش و در آستانه سفر به ومبلی برای نیمه‌نهایی جام حذفی انگیزه بالایی داشت، از ابتدا تا انتها تیمی پرانرژی‌تر و باانگیزه‌تر نشان داد و اولین پیروزی خود در لیگ برتر از ۶ فوریه را به دست آورد.

در سوی دیگر، منچستریونایتد که با لغزش رقبای مستقیمش در مسیر کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا همچنان در رتبه سوم قرار داشت، در این بازی مقابل یکی از رقبای سنتی خود عملکردی بسیار منفعلانه و بی‌روح از خود نشان داد. چهار تغییری که کریک در ترکیب اصلی ایجاد کرد، بیشترین تغییرات او تا به امروز بود و به نظر می‌رسید این تصمیم بیشتر از وقفه ۲۴ روزه در برگزاری بازی‌ها، ریتم تیم را به هم زده است.

عقب افتادن ۲-۰ یونایتد در نیمه اول، یادآور یکی از بدترین مقاطع دوران روبن آموریم در دیدار مقابل گریمزبی تاون در آگوست بود. بدون شک این ضعیف‌ترین ۴۵ دقیقه یونایتد در دوران کریک به شمار می‌رفت.

در حالی که سه حریف قبلی یونایتد تحت هدایت کریک با کارت قرمز مواجه شده بودند، این‌بار نوبت خود آن‌ها بود و لیساندرو مارتینز به دلیل کشیدن موی دومینیک کالورت لوین از زمین اخراج شد. پل تیرنی، داور مسابقه، در ابتدا این صحنه را ندید و کالورت لوین هم واکنش خاصی نشان نداد، اما داور وی‌ای‌آر یعنی جان بروکس به تیرنی توصیه کرد که صحنه را از کنار زمین بازبینی کند.

لیساندرو مارتینز اعتراض کرد، اما می‌دانست چه اتفاقی در راه است. بازگشت او پس از دو ماه دوری، تنها ۵۶ دقیقه طول کشید؛ آن هم در حالی که منچستریونایتد هنوز با نتیجه ۲-۰ عقب بود. این مدافع آرژانتینی بازی‌های مقابل چلسی، برنتفورد و لیورپول را از دست خواهد داد. حالا نتیجه پرونده انضباطی هری مگوایر در اتحادیه فوتبال اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

ناگهان ادامه فصل یونایتد با ابهام و خطر همراه شده است. آن‌ها به یک جرقه نیاز دارند، به‌خصوص که خبری از ومبلی نیست. برای اولین بار در نزدیک به ۴۰ سال، این هواداران لیدز بودند که درباره سفر به ومبلی آواز می‌خواندند. با نزدیک شدن به شروع بازی، موسیقی قطع شد و انتظار ۲۹ روزه برای بازی خانگی یونایتد، فضای پیش از مسابقه را پرتنش‌تر کرد.

یونایتد معمولاً پس از وقفه‌های طولانی، شروعی کند دارد و این بار طولانی‌ترین فاصله بین بازی‌ها بود. تنها پنج دقیقه طول کشید تا نبود مگوایر به ضرر آن‌ها تمام شود. لیدز یونایتد می‌توانست حتی زودتر پیش بیفتد. دومینیک کالورت لوین که دقایقی قبل با واکنش عالی سنه لامنس متوقف شده بود، این بار روی ارسال جیدن بوگل حتی نتوانست به توپ ضربه بزند.

همین کافی بود تا لنی یورو دچار اشتباه شود؛ ضربه سر او به اشتباه زده شد و اوکافور با سرعتی بالا توپ را به گل تبدیل کرد، به‌طوری که لامنس حتی واکنشی نشان نداد. هواداران یونایتد خیلی زود فرد دیگری را برای سرزنش پیدا کردند. تنها ۸ دقیقه و ۴۷ ثانیه از بازی گذشته بود که مانوئل اوگارته هدف انتقادات قرار گرفت.

این نخستین حضور اوگارته در ترکیب اصلی تحت هدایت مایکل کریک و دهمین بازی‌اش در این فصل برای یونایتد بود؛ تیمی که از این ۱۰ بازی فقط یکی را برده است. اوگارته با یک اشتباه ساده توپ را از دست داد که منجر به موقعیت اولیه کالورت لوین شد. حضور او در ترکیب، حالا به کابوس هواداران یونایتد تبدیل شده است.

پاس اشتباه دیگری از این هافبک اروگوئه‌ای با آه و نارضایتی هواداران همراه شد. یونایتد در این فصل ۲۷ گل از مجموع ۴۹ گل دریافتی خود را زمانی خورده که اوگارته در زمین بوده است. همچنین دیگر خبری از شعار «یک سال دیگر، کاسمیرو» هم نبود. کاسمیرو چند ثانیه پیش از گل دوم لیدز، توپ را از دست داد و سپس ضربه منحرف‌شده اوکافور نتیجه را ۲-۰ کرد.

یونایتد چهار فرصت برای دفع توپ داشت و ناموفق بود و توپ پس از برخورد به یورو وارد دروازه شد؛ حرکتی که چندان هم شجاعانه نبود، چون توپ به سینه او برخورد کرد و تغییر مسیر داد. در جایگاه ویژه، نمانیا ویدیچ لاغرتر از همیشه نشسته بود؛ یونایتد در آن شرایط به او نیاز داشت، حتی بیشتر از مگوایر.

لیدز یونایتد اخیراً در دیدار سخت مرحله یک‌چهارم نهایی جام حذفی مقابل وستهم یونایتد به میدان رفته بود، اما این موضوع به‌هیچ‌وجه بهانه‌ای برای عملکرد ضعیف منچستریونایتد محسوب نمی‌شد. لنی یورو بار دیگر در صحنه‌ای خطرناک نقش داشت؛ جایی که دفع ناقص او به آئو تاناکا رسید. تاناکا پس از عبور از سنه لامنس در آستانه گلزنی بود، اما لیساندرو مارتینز با یک تکل فوق‌العاده روی خط دروازه، تیمش را نجات داد.

این صحنه تنها چند دقیقه پیش از پایان نیمه اول رخ داد؛ نیمه‌ای که با سوت پایان و هو شدن بازیکنان یونایتد از سوی هوادارانشان همراه شد. برخی از تماشاگران نزدیک تونل سعی کردند بازیکنان را تشویق کنند. برونو فرناندز نیز به‌خاطر یک پاس، با لامنس وارد مشاجره لفظی شد.

این نهمین نیمه اول پیاپی بود که یونایتد نتوانست در جریان بازی گلزنی کند. لیدز نشان داد که سیستم دفاع سه‌نفره هم می‌تواند در الدترافورد موفق باشد. لیدز در آخرین حضورش در الدترافورد در سال ۲۰۲۳ نیز ۲-۰ پیش افتاده بود و آن شب جیدون سانچو به‌عنوان یک تعویضی غیرمنتظره توانست بازی را برای یونایتد به تساوی بکشاند.

در آغاز نیمه دوم، بنجامین ششکو می‌توانست ظرف سه دقیقه نتیجه را تغییر دهد، اما تعلل او در ضربه‌زنی باعث شد کارل دارلو توپ را مهار کند. بازیکنان ذخیره یونایتد در مقابل سکوهای استرتفورد اند حتی نقش توپ‌جمع‌کن را هم ایفا می‌کردند. کارت قرمز مارتینز باعث شد هواداران لیدز با فریادهای «اوله» پیروزی تیمشان را قطعی بدانند.

در حالی که برایان امبومو و دیوگو دالوت آماده ورود به زمین بودند، کاسمیرو با ضربه سر، هشتمین گل فصلش را به ثمر رساند و روحیه یونایتد و صدای ورزشگاه را بالا برد. با این حال، این گل هم برای رسیدن به تساوی کافی نبود و یونایتد نتوانست نتیجه را جبران کند.